Al zolang als ik mij kan herinneren, heb ik een passie voor fotografie. Na diverse fotografie cursussen  en masterclasses te hebben gevolgd, was ik op zoek naar een professionele invulling hiervan. Bij het afscheid van mijn vader stelde de uitvaartonderneemster voor om  de dag van de uitvaart vast te laten leggen door een professionele afscheidsfotograaf. Later, toen we de foto’s ontvingen, werden wij diep geraakt door de mooie beelden. Ik zag wat het met mijn moeder en met ons deed. Op dat moment wist ik: dit is wat ik wil doen.

Ik wil mensen helpen de herinneringen vast te houden en troost bieden in hun rouwproces. Vanuit die gedachte ben ik me gaan oriënteren en verdiepen om zo uit te komen bij een opleiding tot afscheidsfotograaf. Door zelf meerdere verlieservaringen meegemaakt te hebben, in het bijzonder van mijn lieve man Frank en mijn vader, begrijp en voel ik wat er rond afscheidsfotografie nodig is. 

Op 5 augustus 2005 overleed Frank op 33-jarige leeftijd aan de gevolgen van leukemie. Onze dochters, Fenne en Isa, waren toen 4 en 2 jaar oud. Onze wereld stond stil…Gedurende het gehele ziekteproces heb ik alles gefotografeerd: van de chemokuren tijdens de langdurige ziekenhuisopnames tot de bezoekjes van Fenne en Isa, de spelletjes die ze samen deden, de kusjes en knuffels, de lieve zorgzame verpleegkundigen, de vele kaarten en tekeningen. Zelfs in zijn laatste dagen en na zijn overlijden heb ik foto’s gemaakt, zoals het moment waarop we samen zijn kist beschilderden. Al die beelden zijn ons zo ontzettend dierbaar. Op de dag van het afscheid zijn er nog enkele foto’s gemaakt bij het sluiten van de kist, maar daar houdt het op… Helaas zijn er geen foto’s van de uitvaart zelf, omdat daar in die tijd nog helemaal geen aandacht aan besteed werd en ik er zelf in alle hectiek ook helemaal niet aan heb gedacht. Het voelt echt als een gemis om hier geen foto’s van te hebben… 

Daarom vind ik het nu zo mooi dat ik die herinneringen wél vast kan leggen. Als afscheidsfotograaf krijg ik de bijzondere kans om mensen bij te staan op een van de meest kwetsbare en emotionele momenten in hun leven. Elke keer opnieuw voelt het als een voorrecht om aanwezig te mogen zijn bij zo’n intiem moment. Ik fotografeer niet zozeer het verdriet, maar focus mij op het vastleggen van de liefde, warmte en verbinding. Ook heb ik oog voor de dingen die op de dag van afscheid aan je voorbij gaan, zoals kleine details of een liefdevol gebaar. Deze foto’s bieden troost en helpen bij het leven ná het afscheid.

Voor mij is het een eer om dit werk te mogen doen. Ondanks het verdriet is het ook heel mooi. Vanuit mijn passie voor het fotograferen en mijn eigen verlieservaringen hoop ik een waardevolle bijdrage te mogen leveren in het rouwproces van anderen.